شعر مادر

یاد باد آن روزگار کودکی

                                    با تو ای مشکل گشای کودکی

زنده بودن را به من آموختی

                                   تا مرا روشن کنی خود سوختی

دست تو دست نوازش بود و ناز

                                ناتوانی هاتی جان را چاره ساز

بر سر بالین من شب تاسحر

                          می نشستی دیدگان از عشق تر                                                                   

تا به چشم من نشانی خواب را

                               رام سازی کودک بی تاب را

با رضای تو بهشت آید به دست

                               ریشه مهر تو را نتوان گسست